mijn partner heeft zichzelf laten opnemen en kreeg de diagnose “vermoeide heldensyndroom”, een mps … Ondertussen zijn we negen maanden verder en …. Zie ik eigenlijk alleen maar af en toe wat hoogtepunten maar vooral veel laagtes … Ik weet niet hoe ik zelf als partner hiermee moet omgaan of nog kan omgaan. Ik word niet direct betrokken bij de therapie. Mijn partner vertelt me veel over de therapie maar toch heb ik het gevoel dat ik dingen niet met hem kan bespreken. Ik weet totaal niet waar ik dan wel terecht kan. T wordt stilaan een hopeloze situatie.