Mijn moeder is depressief.

  • Anonymous avatar

    Goede avond mensen,

    Mijn naam is Caroline 22 jaar en mijn moeder is bijna 2 jaar depressief. Ik ga er zelf net nog niet onder door. Maar ik vroeg me af of iemand mij een tip kon geven hoe ik hiermee om kan gaan. Ik woon nog thuis dus heb er vaak mee te maken. Overigens ga ik in de zomer op mezelf wonen.

    Ik hoor graag tips van jullie.

    Gr. caroline

  • Anonymous avatar

    Beste Caroline.

    Wat een opgave voor je, zorg goed voor je zelf en laat je niet mee trekken in de negatieve sfeer van je moeder. En vooral niet schuldig vinden als je op jezelf gaat wonen.

    Een luisterend oor een arm om haar heen slaan, geef geen goede raad zoals positief denken, ga iets leuks doen. Wanneer je depressief bent lijkt veel een onmogelijke opgave. Het voelt dan (althans bij mij) dat je enorm te kort schiet en enorm schuldig tegenover je familie.

    Je gevoel is geheel of gedeeltelijk verdwenen, je weet uit herinnering hoe het was maar het is gewoon veranderd.

    Ook voelt een depressief iemand zich een enorm blok aan het been van naasten.

    Je kunt wel vragen of ze zin heeft ergens mee naar toe te gaan, maar dwing het niet. Probeer een drukke omgeving te vermijden, en een park met dit weer kan een helpen. Er zijn depressieve mensen die weinig waardering hebben als het mooie weer is.

    “Hoe kan het nu mooi weer zijn, als jij je zo rot vind.”

    Ik hoop dat dit een beetje helpt, en mocht je nog meer vragen hebben stel ze gerust.

    Veel sterkte Just me Thea

  • Anonymous avatar

    Hoi Caroline,

    Ik ben zelf ook bijna 2 jaar depressief en woon samen met mijn vriend. In het begin kon ie zich nog redelijk redden maar op een gegeven moment wist ie het ook niet meer. Probeerde me op te vrolijken, me mee te nemen, met me te praten, te verzorgen noem maar op. Niks helpt. Ik ging wel is mee hoor maar lol had ik zeker niet.

    Nou waren we een keer bij mijn therapeut van het GGZ en die raadde mijn vriend aan een cursus te doen ( georganiseerd door GGZ ) Mijn vriend heeft zich opgegeven en was helemaal blij, ook omdat ie met mensen zat die hetzelfde meemaakte en hem dus begrepen.

    Zij hebben naar aanleiding van het volgende boekje de cursus opgezet. Het heet Depressie, opgezet voor familieleden van Pim Cuijpers. Koop dit en het zal misschien wat duidelijker worden wat er in je moeder omgaat en hoe ze zich voelt en hoe jij je zelf kan verzorgen en je moeder begrijpen. Hoop dat je het wat vind.

    Sterkte, ook aan je moeder!!

  • Anonymous avatar

    hoi caroline ik begrijp heel goed wat het in houd dat je moeder depresief is ,want het doed pijn als je soms ziet hoe zij zich voeltdat is moeilijk te beschrijven ,maar meis je kunt er alleen maar zijn ,en af en toe een arm over haar schouder slaan en zegt dat je van haar houd ,en dat alles goed komt het heeft zijn tijd nodig dat hielp bij mij ik dacht daar aan ,en je hoeft niet zoveel te zeggen als je maar af en toe een klein duwtje in haar rug geeft ,en zegt dat je van haar houd ,want dat is belangrijk dan weet ze dat je haar nodig hebt ,mijn dochter was ook veel bij mij en af en toe ging ik toch even met haar mee naar de bossen en het strand ,maar als ze niet wilt laat haar dan maar ,en meis denk ook aan je zelf dat jij je goed houd en af en toe zelf rust neemt even iets anders doen ,je kunt alleen maar er voor haar zijn als ze je nodig hebt ,en jij moet ook verder met je leven dus hou je goed en neem af en toe afstand van haar om iets voor je zelf te doen ,en ik kan alleen maar zeggen caroline dat het geen fijne ziekte is en ontzettend moeilijk voor je moeder en ook voor jou ,houd haar eens vasrt en zegt daty je van haar houd ,dat is heel fijn om te horen van je kind ,meisie ik wens jou en je moeder aller goeds en ik hoop dat het gauw weer de goede kant op gaat ,groetjes van snoepy .

  • Anonymous avatar

    Caroline, goed advies van Patricia en zeker de moeite waard.

    Erg moeilijk als je moeder depressief is want aan de ene kant hou je natuurlijk vreselijk van haar en tegelijkertijd zie je een moeder,die ziek is en wat van je vervreemd raakt.

    Het is ook lastig hoor.en zeker als men er zo weinig aan doet om uit die depressie te willen komen, medicijnen en hulp weigeren en aanschoppen tegen de mensen die eigenlijk de beste bedoelingen hebben. Zo gaat dat met depressieven, echt niet altijd makkelijk en zeker niet makkelijk voor de personen die er naast staan en zien hoe iemand “slachtoffer” wil blijven van zichzelf.

    Een goede therapeut kan iemand er helpen uittrekken maaaaaaaaaaaaaaaaaaaar dan moet die persoon wel zelf willen!!!!!!!!!!!!!!

    Allemaal heel logische maar wel erg moeilijk.

    Goed dat je straks op je zelf gaat wonen en op die manier letterlijk afstand kan nemen van haar.. dat betekent vast niet dat ze uit je hart is. Die afstand zal er vast en zeker voor zorgen dat je ook makkelijker tegen haar en haar problemen aan kan kijken.

    Ik wens je sterkte en zou zeker het advies van Patricia opvolgen. Hulp krijgen in deze omstandigheden is voor de naasten ook heel belangrijk!

  • Anonymous avatar

    savonds zit ik met mij moeder op de bank,

    ze zegt dan: kom we gaan gezellig koffie drinken!

    eenmaal op de bank zit ik in wat krantjes te kijken en zeg:

    mama, binnenkort is er weer een kerstmarkt in het dorp, zullen we een keerstje gaan kijken?

    mijn moeder: zwijgt.

    daarna wijs ik wat leuke dingetjes aan in het krantje.

    dan zie ik dat mijn moeder weer is een grote rimpel trekt en kijkt als of ik de hele tijd haar aandagt trek en haar zwaar tot last ben,

    ze snuit war maar haar koffie in haar hand, iedere 10 sec hoor ik dat ze haar neus een beetje op haald,

    dat betekend bij ons in huis altijd dat ze aandacht te kort krijgt.

    dan kijk ik naar haar en vraag: wat is er? moet je huilen?

    dan ineens word ze woedend!

    ze schreeuwd tegen mij: tess! je weet dat wij geen geld hebben en ik zal je graag alles willen geven, maar je wild alles hebben! je bent een hebberig kind! hou nou eens op ik heb allemaal verteld dat wij niet zo veel geld hebben en nu zit jij te zeiken over dingen die je wild hebben! dan loop ik naar de deuropening en zeg: hoe kun je nou zeggen dat ik hebberig ben! ik vraag nooit wat en dit keer ook niet! ik kijk gewoon leuk in het krantje en wijs wat dingetjes aan! dan loopt ze met grote stappen naar me toe met haar hand naar mij toe gericht. dat betekend dus dat ze mij gaat slaan, dus ik ren de trap op naar boven en zeg dat het een ontdankbare trut is.

    het klinkt nu als of ik degene ben die problemen veroorzaakt, maar zij trekt constand aandacht en een rimpel als of ze heel erg chagereinig is en geeft mij het gevoel dat het mijn schuld is dat we het niet zo breed hebben.

    help me alsjeblieft! en als ik mijn televiesie aan heb en ze komt naar boven zegt ze tegen mij: kijk! daaardoor komt het nou! dankzij die dingen van jou moet ik die rekeningen weer betalen die ik niet kan betalen!

    dan barst ik in huilen uit en schreeuw zo hard als ik kan tegen haar dat ze een trut is.

    HELP!!!

  • Ashley

    Hallo allemaal,

    Helaas is mijn moeder ook depressief en daarbij komt ook nog dat ze een alcoholist is. Ze wil geen hulp en liegt alles bij elkaar. Ze manipuleert ons en onze vader. Ze is totaal geen pretje om in de buurt te hebben. Ze verpest de feestdagen als kerst, sinterklaas en verjaardagen door dronken te zijn en zielig te doen.

    Haar kinderen worden allemaal oud en kunnen ieder moment uit huis gaan, ze heeft als het ware het lege nest syndroom. Daarbij werkt ze al ongeveer 15 heel erg hard en hierdoor heeft ze van al haar kinderen een groot deel van de jeugd gemist, hiervoor was ze altijd thuis.

    Ze heeft het een aantal keer gehad over het niet meer verder willen met haar leven, want het leven is veel te zwaar. We zitten ook erg in financiele problemen, hier kunnen we niet uitkomen tenzij we ons huis verkopen. Maar mijn moeder is te trots om het huis te verkopen en in een kleiner huis te gaan wonen.

    Ik hoop dat er nog iemand soms op dit forum kijkt en mij advies kan geven.

    We zijn van plan om een interventie te gaan doen, maar dat schiet nog niet erg op. Ook de dokter erbij halen werkt niet, aangezien hij niks kan doen als ze zelf niet wil. En ze heeft gezegd dat als wij professionele hulp erbij halen, ze haar koffers pakt en vertrekt.

    Ik hoop gauw op een antwoord.. of advies.